maandag 3 augustus 2009

Foto's Cane Island 3 Bed/ 2 Bath

....en de plaatjes van het driekamer appartement.

















Zicht op de reclameborden van de 192

Foto's Cane Island 2 bed/2bath

Voor de liefhebbers: een paar afbeeldingen van een tweekamer appartement.







<




maandag 15 juni 2009

Het kwartje viel

Om kwart voor tien trokken wij de deur van het appartement op Cane Island achter ons dicht. Nog één keer het huisvuil en de dozen van de aankopen in de plaatselijke pers gemikt en daar gingen we, met onze tulploze Town & Country Chrysler. Huiswaarts! Nog één keer wachtten wij bij de stoplichten van de 192. Nog één keer reden wij langs de plaastelijke Walmart met de Murphy's benzinepomp en via de 535 en de International drive naar de Sand Lake Road waar we een laatste blik op de Lowe's, de SuperWalmart en de Florida Mall wierpen.

Aan het eind van de Sand Lake Road links af. Nog een klein stukje tolweg naar het vliegveld. Vier muntjes in de aanslag, want we wisten dat we toch nog moesten lammeren. Bij de tolbooth aangekomen, kozen we voor de doorgang waar je met gepast geld moet betalen. Twee auto's voor ons, achter ons sloten ze al weer aan. Geroutineerd en zelfverzekerd mikte ik de gewenste vier kwartjes in de bak. Voorzichtig trok ik al een beetje op, in afwachting van het groene licht. Dat niet kwam....

Ik draaide me half om en kon nog net op het display zien dat de automaat nog op 25 cents wachtte. "Nog een kwartje" commandeerde ik mijn vrouw, die de kas bijhoudt. Zjj overhandigde mij het muntje dat ik nog net geroutineerd, maar iets minder zelfverzekerd , achterwaarts in de bak kon mikken. Achter ons groeide de stoet auto's. Onrustig wachtte ik op het groene licht. Dat niet kwam.....

Tot mijn verbazing gaf het display plotsklaps aan dat het apparaat nu nog op 75 cents wachtte. "Nog drie kwartjes" commandeerde ik het Wisselkantoor /de Bank of America/Mijn Eega. (Svp doorhalen wat niet van toepassing is.) Zij let erg op de kleintjes, maar als het echt nodig is, smijten we met geld hoor. Zonder een krimp te geven, gaf ze mij dus de muntjes die ik moedeloos in de collectebak mikte. Het Hoot'n and toot'n in de rij achter ons sloopte het laatste restje zelfvertrouwen. "Fijn he, computers", kon mijn vrouw, die het niet zo op heeft met de geautomatiseerde maatschappij, niet nalaten te zeggen.

Nadat wij al onze elf muntjes uit de inmiddels opgediepte portemonnees hadden geofferd, stond het stoplicht nog steeds zo rood als Wouter Bos op een verkiezingsbijeenkomst. Mijn vrouw was uitgewisseld. Radeloos keek ik in de rondte, in de hoop dat een medewerker van de tolbooth ons zou komen bevrijden. Zij keken in hun hokjes "Change" echter niet op of om. Achter mij werden al vuisten van nerveuze toeristen, die bang waren om hun vliegtuig te missen, uit het raam opgeheven. Het display gaf aan dat het apparaat nog op 25 cents wachtte. In tegenstelling tot de stoplichten in Almelo, waar volgens Herman Finkers altijd wel beweging in zit, bleef dit stoplicht treiterend op rood staan. "Vandaag is rood", zong Marco in mijn hoofd.

Door rood rijden bij de tolbooth kan je wel eens duur komen te staan. En Alamo rekent wel af hoor, via de deze reis toch al enigszins overbelaste creditcard. Uiteindelijk hebben we toch besloten om onze weg maar te vervolgen. Of deze drieste beslissing nog financiele gevolgen heeft, zullen we dan wel weer merken. Als toerist kan je je het beste maar in de "Change" categorie melden. Dat kwartje is in ieder geval al wel gevallen.......

vrijdag 12 juni 2009

It ain't over, till it's over

De terugreis verliep aanvankelijk voorspoedig. Op MCO werden wij verzocht een vliegtuig eerder naar Washington te nemen. Beloning: 1 Exit Row Seat en 1 Economy Plus Seat. Door noodweer vertrokken we twee uur later dan gepland uit Washington en moesten we een alternatieve route over de Atlantische Oceaan volgen. Met een grondsnelheid van meer dan 1000 kilometer per uur en de beelden van het verongelukte Air France toestel op ons netvlies, stuiterden we de plas over.

In Washington maakten we kennis met aardige reisgenoten. Twee er van kwamen uit Bulgarije. Wij konden elkaar niet verstaan. Het koppel, van onze leeftijd, sprak geen woord Engels. De derde medereiziger probeerde verwoed overeenkomsten tussen beide talen te vinden. Verder dan het woord "buurman' lukte dat niet, maar dat bleek net voldoende om het echtpaar op hun gemak te stellen. Zij bleven dan ook angstvallig bij ons in de buurt. Wat een beetje inlevingsvermogen, wat vriendelijkheid en gebarentaal niet voor een band kan scheppen. De jongeman van Turkse afkomst bleek in Mexico te werken. en te wonen. Hadden wij dan toch nog een kansje om een dezer dagen hoestend en proestend als een Mexicaanse hond wakker te worden, besmet met het veel besproken virus? Het Bauerbabbelvirus hadden we in ieder geval; en het was leuk om over de cultuurverschillen en de wereldproblemen te praten.

Eenmaal aan boord kozen wij verkeerd. Pasta! De kok was een knoflookliefhebber. Oef, het was wat je noemt een straf bakje.....We hadden misschien beter de chicken kunnen nemen. Wij zaten volgens plan op rij 21, waar ik met mijn 1.93 meter de stoelen voor mij nauwelijks kon aanraken. Eerste klas ruimte dus, zonder de last van toiletgangers en/of hangjongeren bij de nooduitgang. Het Unitedpersoneel, dat overigens zeer vriendelijk en hulpvaardig was, sloeg zijn kampement voor ons op. Ze moesten de zes stoelen die waren gereserveerd, daarvoor wel met hand en tand verdedigen. Het videosysteem in mijn stoel was van het zogenaamde losbladige systeem. Dat wil zeggen dat het scherm van de standaard was losgekomen toen een vorige passagier de opmerking dat het scherm bij de landing moest worden weggeklapt, wat al te letterlijk nam. Hiervoor kreeg ik keurig een voucher die mij, al slapend, extra airmiles zal opleveren. Voor het ontbijt was er geen keuze, nou ja je kon natuurlijk kiezen om het over te slaan. Omdat wij toch wel een beetje trek hadden gekregen, nasten we tegen heug en meug een Broodje Onbekend en een Bekertje Kunstmatige Yoghurt.

Door de late aankomst in Brussel was er geen gate meer beschikbaar. Busje kwam zo, en na een stevige ochtendwandeling over het Landgoed Zaventem gingen wij in de Havanna-bar op zoek naar onze taxichauffeur. Door omstandigheden buiten zijn schuld deed de man er bijna drie uur over om ons naar Roosendaal te sturen, een nieuw record.

Normaal gesproken zou hier het verslag van onze vakantie eindigen. Maar wij zijn nog wel even bezig met de afhandeling van de schade. De de strubbelingen die wij onderweg naar het vliegveld ondervonden, zijn misschien ook nog wel de moeite waard om een stukje over te schrijven....Wat mij betreft zetten we er dus nog geen punt achter en wie belangstelling heeft, kan een verslag van het verdere verloop op dit blog volgen!

dinsdag 9 juni 2009

Weg = Pech

De dag vóór. Ik heb altijd zo verrekte weinig trek om uit Florida te vertrekken. Waar ik normaal zonnig van aard ben, kenmerkt mijn humeur zich op de dag vóór vertrek als Narrig. Mijn vrouw typeert het meer als Bloedsjacherijnig. Ik kan me er niet druk om maken. Ik maak me immers nergens meer druk om, het zit er op de vakantie is voorbij. De Jet lag wacht. Gebroken zal ik in Brussel uit het vliegtuig strompelen. Met afgezakte schouders zullen we wachten. Op de taxi die, naar verwachting wel veel te laat zal zijn. Of erger nog, hij staat te wachten met andere passagiers die eerst naar Fijnaart gebracht moeten worden. Of naar Lage Zwaluwe. In die omgeving lijden de meeste mensen aan het syndroom van Bauer. Ze zijn babbelziek. "Goh, uit Amerika, dat zouden wijn ook wel een willen, he Jac? En hoe was het weer daar? De mensen lijken me zo, eh, van plastic zal ik maar zeggen." Ik denk: " Nee die Turken waar jullie 8 dagen bij in de dolmus hebben gezeten, dat is lekker..." Maar ik zal me inhouden en zoveel mogelijk zwijgen, de hele lange weg naar huis.

En moed verzamelen, he onderweg. "Nee sorrry, chauffeur. Een fooi zit er niet in, of u moet even langs de flappentap rijden". Lopen we hier in Florida vier weken lang de gebraden haan uit te hangen, met dikke fooien voor het bedienend personeel, kan er dan voor zo'n gezellige dikkerd van een West-Brabantse taxichauffeur geen fooitje af."We zijn bestolen he. Aardige lui hoor, die Amerikanen, maar ze stelen als de raven. Wat wil je ook he? Allemaal import. Polen. Mexicanen, Ieren, Italianen...."

Nee, we moeten nog vertrekken en de moed zakt al in mijn schoenen. De dag voor is mijn dag niet, ik weet het gewoon. De boordcomputer gaf vandaag aan dat we nog 32 miles te gaan hadden op de inhoud van de tank. Dus zat er niks anders op dan toch maar even te gaan tanken. Bij Murphy's naast de Wallmart. Proefondervindelijk al jaren de goedkoopste. We kijken al niet eens meer bij Hess, die er naast zit en meestal een cent of drie per gallon duurder is. Welgemoed tank ik een paar gallons. Bij het opdraaien van de SR 535 schreeuwt Hess op grote groene borden dat de benzine daar zes cent per gallon lager geprijsd is. En dan gaat het om het principe he, niet om het geld.

Op naar McMail. Het is geen weer om in de auto te blijven zitten, bovendien verwacht ik in te kunnern checken dus lunchen we met gepaste tegenzin bij de Mac. Wij troffen dezelfde juffrouw als gisteren. Zij is niet voor werken bij de Mac in de wieg gelegd. Vandaag leverde zij, ongevraagd en onbetaald een meal in plaats van een burger. Ik besloot dit als compensatie voor de mislukte bak troost met Pieter en Petra te zien, en hield de kiezen voorlopig op elkaar. Zodra de cheesburger (die overigens van superkwaliteit was, echt waar) en de (kokend heet en nakend gebakken) fritesd soldaat waren gemaakt, schakelde ik welgemoed de Mini in. Vandaag geen verbinding met het wifi netwerk van Holiday Inn, vanuit MacDonald. Signaalsterkte: Very Low. Stemming: idem dito met een sterretje.

De parkeerplaats van het Holiday Inn kent geen enkel schaduwplekje. En het checken van de mail, plaatsen van een stukje op het blog en het digitaal inchecken bij United duurt alles bij elkaar al snel drie kwartiertjes, zeker als de signaalsterkte Low blijft. Wat er ook gebeurt, voor de volgende reis boeken we een huis waar we zeker weten dat we internet hebben.

Over de ergernissen van de rest van de dag voor zal ik kort zijn. De chauffeur van de auto die op de 192 de verkeerde afrit nam en recht op ons afstoof, maar nog net op tijd zijn stuur omgooide, heeft het natuurlijk niet zo bedoeld. Maar het is niet te hopen dat de verwensingen die ik hem naar het hoofd heb geslingerd, ook uitkomen. De moeder van het gezin van vier, die, in de rij bij Seaworld plotseling gewoon voor mij kwam staan bij het inchecken, en vervolgens de rest van de gezinsleden optrommelde, in de veronderstelling dat "this nice gentleman" daar wel begrip voor op kon brengen, kwam ook al van een koude kermis thuis. Nee mevrouw, ik begrijp er niks van. Vandaag NIET.....Hou je zooitje ongeregeld bij elkaar en ga met de hele club in dezelfde rij stasan. Keep your party together , Eucalypta. En dan nog eens wat, als je dan toch voordringt, zorg dan dat je je tickets niet uit de krochten van de verschillende rugzakken hoeft op te duikelen. Ook de juffrouw van het restaurant Voyagers Smokehouse in Seaworld, die ons koude friet probeerde te geven. deed dat natuurlijk niet expres, maar gewoon uit onkunde. En mocht ooit iemand de BBQ-ribs in dit restaurant willen proberen; doe het niet, doe het niet. Heb je toch trek? Neem liever een zakje popcorn!

De ceremonie van het verwijderen van de tulp hebben wij inmiddels achter de rug. Anoniem staat de Chrysler op de parkeerplaats. Voor het eerst deze vakantie hebben wij de wekker gezet. De koffers zijn 'voorgewogen' zodat we zeker weten dat de zooi een beetje in balans is. Volgens de boordcomputer kunnen we morgen nog 35 miles rijden, maar eerst maar eens zien of we straks de slaap kunnen vatten. De stemming is er uit en de verwachting is dat het er voorlopig niet beter op wordt. Tot ik mijn oude, vertrouwde zonnige humeur weer terug heb, blijf je maar het best een beetje uit de buurt. Met zo'n brede oceaan ertussen, moet dat toch lukken.

maandag 8 juni 2009

Minimeeting

Op weg naar onze vaste internetstek aan de 192 werden wij gespot door Pieter en Petra. Zij volgden ons en na een hartelijke begroeting besloten we bij de MacDonalds om onder het genot van een kopjen kofje een minimeeting voor Forumleden te houden.

Het genot viel tegen, want de dienstdoend juffrouw Saartje had, ongevraagd, een scheut van teen of tander door de cappucino gemikt. Verder was het erg leuk om met elkaar kennis te maken en 'live' de ervaringen uit te wisselen. Zoals wij in Zeeland geleerd hebben: Je komt altijd wijzer van de markt dan dat je er naar toe bent gegaan. Pieter en Petra hebben een prachtige villa getroffen, kijk vooral ook even op hun blog. http://penpeintheusa-juni2009.blogspot.com. Petra had nog een goede tip voor de aankoop van cosmetica. Wat een pech voor mijn vrouw Lidy, dat we morgen al weer moeten inpakken, nee, echt helemaal geen tijd meer om te winkelen schat.......Goed onthouden, voor de volgende keer.

Pieter en Petra hebben, net als wij, woeste plannen voor de pre-Kerstperiode van dit jaar, dus als het meezit treffen we elkaar hier dan weer. Wie weet wordt het wel Cane Island, kunnen we samen naar de gym! Wanneer wij onze dromen voor de voorjaarsvakantie van 2010 waar kunnen maken, hebben wij wel goesting in de villa waar zij thans verblijven. We beloven het adres uit te wisselen. Pieter was, geheel terecht, erg in zijn nopjes met de Nissan Patfinder. Persoonlijk had ik het ook niet vervelend gevonden als Alamo een soortgelijk exemplaar voor ons in petto had gehad.

Na afscheid van Pieter en Petra nog even snel de mail gecheckd en daarna naar Down Town Disney voor een vroege hap. Omdat het zondag is ( en gemak den mensch dient) hadden we laat ontbeten en niet gelunched. Goed dat onze oude Moeders dat niet meer mee hoeven te maken. Het ging naar de Ierse Fish and Chipsshop. We waren er nog nooit geweest. Rond zes uur is het nog niet echt etenstijd, maar ze hingen al met de bekende bruine benen buiten. Maar Fish and Chips mag je ook gerust staand oppeuzelen, wat wij dan ook maar deden. De aan mijzelf beloofde eerste MCFlurry van deze reis (om de gaatjes te vullen), paste er niet meer bij. Het gratis chocolaatje van Girardelli's nog net wel.

Vervolgens zetten wij ons nog een poosje in de zon, uit de wind in het openluchttheater. Hier was zojuist een hoelahoep wedstrijd begonnen. Altijd weer leuk om te zien hoe trotse vaders hun dochters van dertien proberen op te zwepen. Ook al heeft de dochter nog nooit een hoelahoep van dichtbij gezien, vader staat, met de camera in de aanslag en een gezicht van "mijn dochter komt hier voor een podiumplaats", de dochter in een mum van tijd een minderwaardigheidscomplex voor het leven aan te smeren. Dat zo'n man nu niet begrijpt dat hij nog minstens vier of vijf jaar onbezorgde butterfly kisses voor de boeg zou hebben. De hele pubertijd zullen deze dochters hun vaders vervloeken wegend het hoge verwachtingspatroon tijdens deze wedstrijd. Ja, d'r is veel leed op de wereld, als je er oog voor hebt.

Toen de zon hinderlijk laag boven het water kwam te staan, hielden wij het hoelahoepgebeuren voor gezien en zetten wij koers naar Cane Island. Morgen is het maandag en dan treffen wij de laatste voorbereidingen voor ons vertrek naar huis. Toch verdomd jammer dat het niet meer zal lukken om langs die cosmeticawinkel te gaan.........

zaterdag 6 juni 2009

For here or to go?

"Ik neem wel een boterhammetje met jam", roept mijn vrouw uit de badkamer als ze mij in de keuken te heen en te weer hoort rommelen. Wéér een ommelet wordt haar waarschijnlijk een beetje te veel van het goede. Ik mompel geruststellend iets terug; ze weet nog niet dat ik gisteren van die heerlijke grote aarbeien heb gekocht. Samen met de vierkante croissants wordt dat weer een lekker ontbijtje. Schijnheilig zet ik de twee cupjes dunne jam die zij bij de Cracker Barrel heeft meegenomen op tafel. Samen met het zout van de MacDonalds, de peper van de Checkers en de suiker van de Food Court, ziet de tafel er zo al gezellig gedekt uit.

Zonder internetaansluiting thuis is er een andere, bijna ouderwetscherige sfeer. Zo tegen het einde van de vakantie zijn de boeken en tijdschriften uitgelezen. De tv, die je normaal via de Today-show geruisloos bij Kelly en Regis doet aanbelanden, staat uit. Vandaag dus geen uur lang gebabbel over niets. Kelly en Regis, daar is Albert Verlinden nog een lichtend voorbeeld van intellect en humor bij. Maar goed, naar dit soort programma's kijk je dus, als je thuis geen internet hebt. Je kunt gerust even weglopen, douchen of op balkon gaan, want je mist niets. Ondertussen weten wij totaal niet meer wat er zich in Nederland afspeelt. Het Amerikaanse nieuws bericht bezorgd dat er twee Amerikanen bij de Air France crash zijn omgekomen. Over de meer dan tweehonderd andere slachtoffers hoor je ze niet. Eigen volk eerst....

Of het bij jullie regent, of Beatrix er nog wel zit, of Jan al weer over de klap heen is en of Adam wordt uitgekleed, uitgewoond en daarnaa uitgerangeerd door Mickey? Wij hebben geen idee! Het gemak van tussen de bedrijven door via internet op de hoogte blijven van dit soort ogenschijnlijk onbelangrijke zaken, ontberen wij hier. We plaatsen, met dank aan het Holiday Inn Eastgate, zo snel mogelijk ons stukje op het Blog. CTRL A, C en V doen wonderen. Voor foto's, toch al niet mijn liefhebberij, is nu helemaal geen tijd. Kijken daarna nog even vlug naar de reacties en lezen de avonturen van andere Floridagangsters. We checken onze mail en de Florums en pakken daarna onze biezen. Zo gezellig zit je nu ook weer niet bij de Mac.

Hoewel je er altijd wel weer wat mee maakt. Gisteren sloop een ouder echtpaar met hun hondje binnen. Zij nam vast plaats en moffelde geruisloos haar hondje onder de tafel, terwijl haar man de bestelling deed. "For here or to go?", vroeg Mac junior belangstellend. "For here", sprak de man, waarschijnlijk tegen beter weten in en betaalde de fee die daar tegenwoordig voor in rekening wordt gebracht. Terug bij zijn vrouw en het hondje, kon de laatste haar blijdschap niet meer onder stoelen of banken steken. Zij begroette hem alsof ze hem jarenlang niet had gezien, compleet met hoge kirrende geluidjes, minstens even hoge sprongen en gepassioneerde natte kussen op de platte bek. Als door adders gebeten, stormden de castmembers van Old MacDonald de keuken uit. Old Mac mag dan misschien ooit wel met een farm begonnen zijn, in de moderne Mac is geen plaats voor die vlooienbunkers. Mevrouw mocht blijven, de hond moest er uit! Het werd, bij nader inzien toch "to go"...... voor de hele familie.

Relaxdag

De tijd telt niet, dus bleef de wekker af. Horloges horen er niet bij, vandaag. Op mijn dooie akkertje zet ik de pan op het fornuis. Full speed, dat dan weer wel, want dat komt het bakken van de bacon ten goede. Bacon bruin? Laat deze uitlekken op stukje keukenpapier. Warmtestand nu op half zetten en de twee geklopte eitjes in de gloeiende pan mikken. SSSSShhhhhhh....even niks meer aan doen. Precies op juiste moment gerapste kaas zorgvuldig op ei strooien. Ommeletje dichtklappen, stroom d'r af en warmte van fornuis gebruiken om de kaas te smelten. 2 boterhammen roosteren, iets langer dan één minuutje. En dien vervolgens het gerecht achteloos voor moeder de vrouw op.Sluit onbijt af met bekertje yoghurt. 0 % fat en Fruit on your Bottom. Zo komen wij de relaxdag wel door.

Hoewel wij helaas de bezettingsgraad niet meer vanaf ons balkon kunnen zien, wacht na de koffie de pool op ons. Slechts drie parasols telt onze pool en zij zijn allen al door vroege vogels veroverd. Dus zijn wij wij zielsgelukkig met het wolkje dat af en toe voor een welkome schaduw van de lelijk prikkende zon zorgt. Meestentijds is de lucht echter zorgenloos blauw.

Op één Brits ADHD-ertje na, gedragen alle kinderen zich voorbeeldig, zodat het prettig dobberen in de pool is. Een vader, van wie wij in Nederland op grond van zijn uiterlijk zouden denken dat het een Marrokaan was, is er ook met zijn prachtige dochter, van wie wij in Nederland zouden denken dat zij Aisha heet. Dit meisje, hooguit vijftien zal ze zijn, is zo mooi, dat wij haar bij nader inzien toch meer op 'Soraya' schatten. Haar dikke, zwarte haar vleit zich langs haar rug tot over haar bipsen, als zij proestend uit het water opduikt. Ze kijkt ons niet aan, maar glimlacht wel. Mysterieus zoals oosterse meisjes meestal doen. Wat een geluk dat er ook moderne moslimvaders zijn, die hun dochters in volle glorie aan de buitenwereld willen tonen, in plaats van hen achter klamme lappen voor ons te verstoppen, denken wij tevreden. Zo komen wij de relaxdag wel door.

Als de zon op zijn hoogst is, schrijden drie prachtige donkere dames het pooldeck op. Wij denken onmiddellijk de moeder, de oma en de overgrootmoeder van Soraya te herkennen. Zij zetten zich achter ons, in de hottub.Soraya voegt zich, terwijl ze hen alle drie hartelijk kust, er bij. De vader neemt, in de schaduw, op een stoel plaats. Hij zwijgt, terwijl de dames gezellig keuvelen. Ze spreken geen Engels, maar je merkt dat het er gemoedelijk aan toe gaat. Wij hebben geen idee van de tijd, maar, met het geruis van de hottub en het vrolijke gekwetter van de dames achter ons, komen wij de relaxdag wel door.

De plaatselijke Timofeef had de kans op regen op meer dan 70 % geschat. Zo was het nog vriendelijk weer, zo brak de pleuris uit. Als bij toverslag betrok de lucht. Maar dat is schnell, giegelden wij nog. Het was slechts drie minuten lopen naar ons portiek, maar wij werden kleddernat. Bij thuiskomst bleek het half drie, geweest. Tijd voor cup-a-soup, dat moesten meer mensen doen.

De bui valt dus vandaag een uurtje vroeger dan je zou verwachten. Slagregens vallen uit een loodgrijze lucht. Bliksems slaan in de verte knetterend in en het gedonder rolt, zodat het gebouw er van trilt. Een mooie gelegenheid om de geneugten van een siesta te proeven. Voor onze rust zet ik de thermostaat wat hoger zodat wij niet telkens door de airco wakker geblazen zullen worden. Ik weet het nu zeker. Wij komen deze relaxdag wel door!

vrijdag 5 juni 2009

Veiligheid

Na de gebeurtenissen op Cane Island en de vele sympatieke reacties op de verschillende fora en op dit blog, moet mij wel wat van het hart over de veiligheid op Cane Island. Want hoe veilig, of onveilig, is het hier nu eigenlijk? Op onregelmatige tijden suveilleert er een 'jongetje' van de beveiliging op het terrein. Hij heeft tenminste een jack aan met "Security'" op zijn rug. Een energieke tred heeft hij niet en hij kijkt er bij alsof hij zojuist een enorme pretsigaar achter de kiezen heeft. Of een fles rum......Laat ik het er maar op houden dat er van zijn aanwezigheid verder niet zoveel vertrouwenwekkends uitgaat, maar het is een mooi gebaar van de verhuurders....

Amerikanen houden van veiligheid, daarom staan er hier drie grote poorten bij de ingang van de community. Eén er van staat permanent open. Maar het hele land hangt toch van schijnveiligheid aan elkaar? Zelf loop ik al meer dan drie weken park in, park uit, zonder mijn tasje met de portemonnee en het kleine fotottoestel te laten controleren. Nooit vraagt er iemand of ik het tasje wil openmaken. Bij de Best Buy wordt je aankoop, nadat je de kassa bent gepasseerd en hebt betaald, nogmaals gecontroleerd. De controleur schrijft de gegevens van de kassabon met de hand over in een onduidelijk schriftje. Vandaag had ik voor het eerst IDcontrole voor de Universal jaarkaart. Ik overhandigde mijn paspoort, maar ik had volgens mij net zo goed mijn ziekenfondskaart kunnen geven. Hulpeloos bladerde de man in het blauwe boekje, terwijl de rij achter ons snel aangroeide. Ten einde raad besloot hij ons maar binnen te laten. Have a nice day!

Wij hebben hier op Cane Island tot nu toe in drie verschillende appartementen gebivakkeerd. Geen ervan had een alarminstallatie. Er zitten hier'extra verzwaarde voordeuren" met ''speciale veiligheidsloten" in de appartementen. In vergelijking met "onze" veiligheidsloten, dievenpinnen en Joost mag weten welke veiligheidsmaatregels we nog meer hebben genomen, stelt het niet veel voor. Tel daar bij op dat de sloten op de schuifdeuren naar de patio's en de balkons niet veel beter zijn dan het slotje op Oma's dressoir en je, als flinke Hollandsche jongen het aluminium profiel zonder enige moeite, waarschijnlijk zelfs zonder gereedschap, verbuigen kunt. Kortom, wie hier op rooftocht wil, ondervindt niet zoveel weerstand. De heer de Boef met wie mij te maken hadden, heeft, aan de schade aan de deur en het slot te zien, nog enige moeite moeten doen om binnen te geraken. Een koevoet tussen de deur, vervolgens ruimte maken om bij de schoot van het slot te komen, om daar vervolgens een beetje aan te wrikken, was voldoende.

Voor we deze apartementen 'ontdekten', verbleven we in verschillende villa's van Hotelbeds en ook wel in andere condo's. Om eerlijk te zijn, waren die locaties allemaal nog slechter 'beveiligd'. Ook hebben we wel particulier gehuurd. Deze villa was beveiligd met een alarmsysteem en er was een kluisje, de sloten en deuren waren in onze ogen, ook maar gammeltjes. Overal waar wij tot nu toe zaten, was de straat en de buurt overdag 'uitgestorven'. Wanneer je in die wijken met de ogen van de gemiddelde Hollansche junk kijkt, waan je je in en paradijs.

Ik heb al eerder geschreven dat de Cane Island community een noodlijdend bestaan lijdt doordat er zoveel leegstand is. Tot nu toe merk je daar als huurder niets van, want alles wordt keurig onderhouden. Wij profiteren van de rust en het ruime aanbod, waardoor de prijzen laag zijn, reken maar rond de vijftig euro per nacht. Het complex is volgens mij beslist niet ingesteld op grote drukte, wanneer het hier ooit nog eens "vol" loopt, verkassen wij zeker.

Op de dag van de inbraak waren wij naar Davenport. Volgend jaar, in de meivakantie, komen misschien onze nicht met de aangewaaide neef en haar kinderen bij ons in Florida op bezoek. Wij zijn gaan kijken naar de lokatie Palm Key. Daar worden 8 persoons huizen tegen zeer betaalbare prijzen aangeboden. We reden daar een beetje rond en verwachtten, om eerlijk te zijn, dat de Sheriff ieder moment met getrokken pistool achter ons zou verschijnen, om ons te vragen wat we daar deden. Geen kip, geen hond, geen kat te zien! Deze huizen worden overigens ook onder de naam "villa" aangeboden. In dit geval kan je echt beter van "huisjes" spreken. Wij zoeken dus nog even verder.

Wat ik maar wil zeggen, Cane Island is niet veiliger of juist onveiliger dan andere lokaties. Als het even kan, (lees: als de ticketprijzen voor die periode gunstig zijn), staat er eind november begin december nog een kort bezoekje op het program. Met wel de kerstsfeer, maar nog niet de drukte en de de prijzen. Waar we zullen verblijven, weten we nog niet. De hotelwijk achter Universal Studio's zag er ook prima uit, maar we misten de rommelige drukte van de 192. Sta dus niet gek te kijken als wij gewoon nog een een keertje naar Cane Island gaan. Wat hier is gebeurd, had ons immers overal kunnen gebeuren?

woensdag 3 juni 2009

Gezondheid

Over het algemeen staan wij niet zo vaak stil bij onze gezondheid. Alcoholgebruikers wensen het zich zelf en anderen wat meer toe, artsen verschillen van mening of dat nu werkelijk wel noodzakelijk is. Wonderlijk dat je bij het achteroverslaan van een glaasje Spa zelden iemand “op je gezonheid’ hoort zeggen. Op het moment dat er iets mis is met de gezondheid, dan zijn wij er als de kippen bij om er over te klagen. Vooral als het om kleinigheidjes gaat, wordt er al snel gezeurd.

Teleurgesteld zijn we, als de ingewikkelde chemische fabriek die wij ‘ons lichaam’ noemen, ons in de steek laat. En dan heb ik bijvoorbeeld over de maagklachten die we krijgen als we te veel eten, de kalknagels, voet wratten en eksterogen die ons wegens te nauwe schoenen, last bezorgen, de stress als we te hard (moeten?) werken. Opvallend is dat mensen die aan levensbedreigende ziektes zoals hart- en vaatziekten, aandoeningen van de vitale delen zoals lever en nieren, maar ook hiv of kanker lijden, dit veelal manmoedig dragen.

Wie van ons schrikt niet wanneer er zich in onze direkte omgeving weer eens iets op het gezondheidsvlak voordoet, waar je niet op rekent. Doemscenario’s worden breed uitgemeten, en in de vele gevallen waarin het door medisch ingrijpen goed afloopt, vinden we het de normaalste zaak van de wereld. Persoonlijk hebben wij ook wel van zulke akkefietjes aan de hand, een reden om de dag te plukken en zoveel mogelijk te genieten van wat het leven dan nog wel te bieden heeft. Hoeveel beperkingen er ook soms zijn, hoeveel medicijnen we ook mee moeten sjouwen, er is gelukkig nog genoeg over gebleven om van te genieten.

Zoals vandaag. Want mannen, hoe vaak komt het voor dat de vrouw in een winkel regelrecht naar het juiste rek loopt, achteloos een leuk setje kleding bij elkaar pakt en afrekent, zodat je binnen drie minuten weer buiten staat? Kennen wij niet allemaal die momenten van moedeloosheid, wanneer moeder net even iets te lang in de afdeling ‘petites’ rond blijft snuffelen, terwijl ze toch echt maat 42, (wat voor haar leeftijd helemaal niet gek is), heeft? Of dat ze maar bij die bloesjes met die kleuren waar je geen normaal mens in ziet lopen, blijft treuzelen met het idee ‘zal ik nog eens één keertje gek doen?’ Vandaag beleefden wij zo’n dag. Dank zij de heer de Boef, wist mijn vrouw immers precies welk setje ze wilde kopen. Linnen Capribroek, maat 12, inseam 20 inches. Bijpassende linnen blouse, maat Large (maar ze vallen klein, hoor). Daar de temperaturen tot in de lower 90ies waren opgelopen, prees ik de heer voor zoveel geluk vandaag. Wegwezen hier!

Op weg naar huis, schoot mijn plotsklaps te binnen dat het tijd was voor een nieuwe, lichte spijkerbroek voor mijzelf. Bij de VF-winkels in de ‘oude’ Belz-outlet aan de International drive en aan de SR 535 heb ik altijd de meeste kans van slagen. Dus lastten wij een korte stop in, kon nog net voor de lunch. Met engelengeduld wachtte mijn vrouw. Geen onvertogen woord is er gevallen. Ook niet toen ik nog even op zoek wilde naar een stretch uitvoering , tsja, net wat u zegt, een lastige maat he 42-34…..Anderhalf uur later strompelden wij de winkel uit met één regular jeans (en ze zijn schaars hoor, jammer dat ’ie er niet met stretchband was, maar dan houden we de buik maar een beetje in….) met bijpassende polo. XXL, maar wat vallen ze klein, zeg…..

De lunch schoot er bij in, maar dat hebben we ruimschoots gecompenseerd bij de Outback. De Blooming Onion werd gedeeld. De vrouw ging voor vis, de man voor steak. En terwijl we de avondpillen uit hun verpakking peuterden, proostten we nog maar eens. Op onze gezondheid, en op die van jullie allemaal, maar vandaag speciaal op die van Dr. Ton Phlox uit Breda!

dinsdag 2 juni 2009

Lazy River

Na uitvoerig beraad besloten we vandaag toch maar lekker naar Blizzard Beach te gaan. De vraag was; ‘waar laten we geld, pasjes, paspoorten en vooral onze kleine HP mini?’ Normaal laten we de waardevolle spullen gewoon te huis. Hoewel wij geen hoge pet op hebben van de extra zware deuren en sloten die ze hier gebruiken, omdat we zelf het idee hebben dat je hier ieder appartement met een kromme spijker kunt binnenlopen, was dat tot voor kort de meest voor de hand liggende opplossing. De lockers in de zwemparken waren al door ons afgekeurd, want met een heel klein schroevendraaiertje, wip je zo’n deurtje gemakkelijk open.

Wij weten nu uit ervaring dat er thuis eigenlijk geen plekje veilig is. Om te beginnen heeft de heer de Boef een zesde zintuig, hij vindt gewoon alles van waarde. Ten tweede laat de heer de Boef zich niet opjagen en neemt hij rustig de tijd, als hij eenmaal binnen is. Hoogstwaarschijnlijk staat er ergens een de Boef junior of zo met een mobiele telefoon in de aanslag. Achteraf kan je een koe in de kont kijken, dus zijn we nu geneigd de auto een veiliger plek te vinden dan de condo. Je ziet hier immers nooit een partijtje glas op de parkeerplaatsen. Waarom er zoveel op parkeerplaatsen van de parken gesurveilleeerd wordt, vragen wij ons voor onze gemoedsrust maar even niet af.

Paspoorten en betaalpasjes dan maar meesjouwen en om de beurt de Lazy River af zakken? We lijken wel gek! Hoe lastig het ook is, we moeten proberen te ontspannen en op de oude voet verder te gaan. “Thuis” zou veilig moeten zijn, ook al is het dat nog lang niet. Want bij thuis komst voelen we nu eerst secuur of de deur nog wel op slot is. Dan gaan alle lichten aan en kijken we alle kamers en kasten na, of de heer de Boef wellicht toch niet stiekum in een keukenkastje is geslopen…..

Eenmaal in de Lazy River dobberen alle sores langzaam van ons af. Hoewel je je gedachten natuurlijk niet onder controle hebt. Zo denk je nog “ Jeetje, we verbranden levend, hier in die tubes” dan denk je weer: “Jeetje, de belastingaangifte staat ook op de laptop“. Als “gemak dient den Mensch” je lijfspreuk is, is je laptop niet met een wachtwoord beveiligd……….Oeps, oeps, oeps deze luiheid wordt ongenadig bestraft! Straks zijn zowel onze ruggen als de billen verbrand, dat zijn extra veel blaren om op te zitten! De familie de Boef heeft het Skype-tegoed nog steeds niet aangesproken. Laten we maar hopen dat ze ook in de rest van de inhoud van de laptop niet geinterresseerd zijn.

Blizzard Beach was, zoals gewoonlijk, heerlijk. De Lazy River een paar keer afgedobberd en bekers coke leeggeslobberd. In het golfslagbad kwam er zowaar een lege tube regelrecht onze richting op gedreven. Wij trotseerden de golven op bewonderenswaardige wijze. Bijgaande foto van de aankomst van de Coke Float spreekt voor zich.




Rond een uur of vier zijn wij de altijd aanwezige accordeonmuziek van Schriebl & Hupperts wel zo’n beetje beu en tuffen wij op huis aan, waar wij alles weer in de oorspronkelijke staat aan troffen. De dag bij de Earl of Sandwich afgesloten met een lekker broodje uit Hawai en een salade uit de Mediteranean. Ja, die Amerikanen verzinnen het waar je bij staat…. Aangekomen op Cane Island, stelden we tevreden vast dat we niet meer de enige bewoners van dit portiek waren, er stonden al drie auto’s voor de deur!

maandag 1 juni 2009

Tony Orlando

De nieuwe HP Mini heeft vandaag de gehele dag lekker achterin de auto gelegen. Kan die thuis tenminste niet gestolen worden…..Nee hoor, gekheid. We hebben een nieuw ritueel en daar hoort die kleine ook bij. Dronken we eerst thuis een lekkere Hollandsche bak pleur voor we vertrokken, nu stoppen we bij de Mac op de 192 omdat het Holiday Inn daar een onwaarschijnlijk sterk, snel en gratis draadloos netwerk heeft die onze Mini feilloos oppikt.

We mogen natuurlijk helemaal niet mopperen op Hotelbeds omdat zij ons per slot van rekening vrijwel onmiddellijk een ander onderkomen hebben bezorgd. Maar dat doen we natuurlijk wel! We mopperen omdat we hier geen internet hebben en we ons leuke uitzicht op de vijver en het zwembad kwijt zijn. Voordeel is dan wel weer dat we het verschrikkelijke geschreeuw van die bronstige kikkers en krekels kwijt zijn……Het appartement is verder zo mogelijk nog nieuwer dan het vorige, met een iets luxere ‘touch’ qua meubilair. En, een extra flat screen in de master bedroom, dus gisteravond in slaap gevallen bij een van die heerlijke muziekspecials die hier tussen elf en twaalf worden uitgezonden. Voor de liefhebbers; het was een live concert van Eric Clapton en Steve Winwood.

Vanmorgen alles heel erg op het gemakje gedaan en, na de koffie bij de Mac eerst naar Animal Kingdom. Rond twaalf uur in een park aankomen, is eigenlijk helemaal niet zo verkeerd hoor. Volop plek in de tram, zo doorlopen bij de veiligheidsboys en -girls en geen rij verkeerd vingerende vakantiegangers bij de entrée. Op naar de safari voor de fast pass. Wachtijd 10 minuten…..In no time zaten we tussen de olifanten en de gnoes op de savanne. Tot onze verbazing zat er rond deze tijd nog best beweging in de dieren, meestal zie je de slapende versie.

Aansluitend het Festival van de Lion King. We zaten bij de giraffen, voor de kenners; het vak van de laatkomers. Wij kennen onze rol in ieder vak, dus we pasten ons moeiteloos aan. Na dat de creepy crawlers van It’s tough to be a bug ons weer eens voor drie nachten de heebeejeebees hebben gegeven, verlieten we AK, op weg naar Epcot.

Het was de laatste dag van de Flower Power Concert series. Tony Orlando trad op. Om eerlijk te zijn, ben ik geen fan. Maar de man is wel een prima entertainer en hij heeft een uitstekende band achter zich. Hij begrijpt natuurlijk zelf ook wel dat je geen avondvullend programma met ‘Tie a yellow ribbon’ kunt vullen. En dat doet’ ie dan ook niet. Ik doe hem tekort als ik zeg dat hij eigenlijk een programma voor bruiloften en partijen brengt, maar het komt daar wel op neer. De onvermijdelijke fans die je bij zijn concerten ziet, passen zich perfect aan het plaatje aan. Schijt aan Sonja dames met een air van: ‘in 1971 strapless, in 2009 nog steeds strapless’ vragen de aandacht van de ster. En, het moet gezegd, ze krijgen die aandacht ook. Tony is een gewone jongen uit New York gebleven. Voor de voorstelling neemt hij uitgebreid de tjd voor een praatje, een foto, een kusje en deelt hij eindeloos handtekeningen uit. Zo te zien geniet hij er zelf nog het meest van. Een soort Frans Bauer dus, maar dan van mijn leeftijd.

We zagen drie verschillende voorstellingen. In principe duren ze twintig minuten maar Tony is niet krenterig. De laatse ‘gig’ duurde ruim drie kwartier. En, het moet gezegd, hij maakt er altijd een feestje van. Niet gek trouwens, als je meer dan twintig jaar op slechts drie hits kunt teren. Hij speelt dan wel het betere bruiloftsrepertoire, maar het is wel van uitstekende kwaliteit. A whole lotta love van Led Zeppelin stond als een huis, Via het repertoire van Chuck Berry, Sam Cooke, Willy Nelson, Neil Diamond, Bob Dylan (hele geinige immitatie van de meester, zoals hij anno 2009 piept, krast en kraait) en de Beatles, komt Tony altijd wel weer bij ‘Tie a yellow Ribbon’ uit. Het is net als bij Sinterklaas, ook al hou je er niet van, niemand haalt het toch in zijn hoofd om niet mee te zingen met ‘Zie ginds komt de stoomboot’? We hadden dus een fijne middag.

Voor ons zaten twee Indonesian sisters waar ik in 1971, toen ze nog echt prachtig blauw-zwart haar van ‘hun eigen’ hadden, waarschijnlijk een moord voor had gedaan, heel enthousiast mee te zingen. Handjes omhoog als Ome Tony het vroeg, klap eens in je handjes, stamp met je voetjes…..De twee mannen van mijn leeftijd, die de zussen zo te zien nog niet zo lang geleden aan de haak hadden geslagen (nee ik was niet jaloers, mijn eigen vrouw heeft haar rode lokken nog immer van moeder nature) stumperden zo’n beetje mee. Net niet in de maat klappend, schuins naar de meisjes kijkend, maar niet achter kunnen blijven natuurlijk, met het oog op ‘later‘. Wij kennen dat nog wel van vroeger, niet waar, mannenbroeders?

Met zicht op het vuurwerk kwam er een eind aan een heerlijke dag, die precies verliep zoals wij onze vakantie hadden voorgesteld. De stemming zit er hier gelukkig dus weer goed in en als er niets verandert, dan zal dat wel zo blijven……

zondag 31 mei 2009

Open brief aan mevrouw de Boef

Geachte mevrouw de Boef-Roovers,

Wat jammer nu, dat wij uw man net niet hebben getroffen toen hij ons van de week met een bezoekje vereerde. In de tijd dat wij hier nu zijn, waren we helemaal niet zo dikwijls uithuizig, maar dat heeft hij vast gezien, als die dikke Chrysler met die gezellige Hollandsche tulp voor de deur stond. Omdat wij een dagje ‘on tour’ waren, kon uw man dus nu op zijn gemakje te werk gaan. En zouden wij wij onverhoopt toch plotsklaps thuisgekomen zijn,, dan is de autofabrikant zo vriendelijk geweest het afsluiten van de auto met een klein toetertje te bevestigen. Indien nodig had hij dus alle tijd gehad om alsnog te vertrekken. En mocht hij zelfs dat niet gehoord hebben, dan is de sprekende lift altijd nog een prima manier om inbrekers op de vierde etage te waarschuwen. Goin’ up, fourth floor! Tel daar bij op dat wij door de week de enige bewoners van dit portiek zijn, is dit dus een prima keuze van uw man geweest.

Ondanks dat wij niet thuis waren, heeft hij dankbaar gebruik gemaakt van onze gastvrijheid. Twee flesjes water gedronken, nou nou, diefstal maakt dorstig zeker. Of, misschien was u er zelf wel bij. Qua vingerafdrukken was uw man niet zo scheutig, volgens de Deputy. De sporen die hij in het toilet achterliet, wijzen er wel op dat u uw man niet netjes op heeft gevoed. Kleine moeite om de borstel even door de pot te slingeren, nietwaar? O ja, gelukkig vond de Deputy toch nog een paar hele mooie duidelijke duimen op het doosje waarin mijn vrouw haar bijoux bewaart. Ze had niks van bijzondere waarde meegenomen op vakantie, behalve dan die leuke zilveren Esprit oorbelletjes die ze van haar collega’s heeft gekregen met haar veertig jarig jubileum. En juist die pikt uw man er feilloos tussen uit. Hier zie je maar weer dat vakmanschap meesterschap betekent.

Maar ook die leuke nieuwe kleren die mijn vrouw deze week had gekocht, heeft hij uit onze koffer gevist. Bent u toevallig 1.68 lang en weegt u een kilo of 66? Dan zal het setje u zeker flatteus staan. Tenminste als u de leeftijd der senioren bereikt heeft. De kleding zat nog in het tasje, met de labels er aan. Als hij er soms over denkt om ze terug te brengen naar de winkel; niet doen hoor. Ze weten dat hij kan komen………En bovendien, zonder bon wordt er niet geruild!

Uw man had de deur wel netjes achter zich dichtgetrokken, maar toch zag ik gelijk dat er iets mis was. Zo‘n koevoet tussen de deur laat toch een deukje achter he?. De schade was niet zo groot, maar ik dacht direct dat ‘hij’ binnen was geweest. Een snelle rondgang door het huis leerde dat hij alles doorzocht heeft. Dat hij de laptop en het fototoestel mee heeft genomen, vinden wij ook niet leuk. Onwillekeurig staan er toch persoonlijke dingen op, ook al kan niemand er verder iets mee. Die driehondervijftig euro, daar komen we echt wel overheen, good for you is de koers prettig, hij krijgt er een hoop dollars voor……

vrijdag 29 mei 2009

Daar gaat 'ie weer.....

En ik had me nog zo voor genomen géén stukjes over het weer te schrijven. “Niet wéér het weer, he”, denk ik als er weer iemand op een van de vakantieforums wil weten welk weer hij in de beoogde vakantieperiode mag verwachten. Neem het weer toch zoals het komt! Pluk de dag en morgen zien we wel weer! In het stukje over wat ons in de natuur toch altijd weer boeit van 14 mei, hebben wij het onheil waarschijnlijk zelf over ons afgeroepen. Ik had natuurlijk nooit af moeten sluiten met de zin: “Na ons de zondvloed”. Hoe kon ik weten dat Pluvius cum suis dat hier allemaal zo letterlijk zouden nemen?

Natuurlijk kennen wij de streken van Moeder Natuur in deze contreien. We lopen lang genoeg mee om te weten dat er in de middag en avond een fikse bui kan vallen. Nooit, maar dan ook nooit hebben wij ons hierdoor uit het veld laten slaan. Blijmoedig sjouwden wij onze plu’s en poncho’s met ons mee en als we sporadisch gedwongen werden om deze te gebruiken, deden we dat met een smile van oor tot oor. We wisten immers zeker dat binnen een uur de damp weer van de weg af zou slaan?

Maar zelfs de vrijwel immer goedgemutste familie Teleton heeft een bepaalde tolerantiegraad. En die is nu bereikt! Wij zijn het beu om permanent nattigheid te voelen. Wat een gezeik! Nergens zien we meer de humor van in, het hoge vochtigheidsgehalte van deze vakantie tot nu toe, beperkt ons relativeringsvermogen. Weg is die fijne, vrolijke Floridavakantieverdraagzaamheid. Vertrokken is de hollandsche humor. D’r is niks meer te lachen. Wij voelen ons net als die Eftelingbezoeker; behoorlijk bescheten. En als we daar iemand verantwoordelijk voor kunnen stellen, dan timmeren we hem vanaf nu gelijk om zijn smoel, als we de kans krijgen en als betrokkene niet te groot is, natuurlijk.

Zoals die beveiligingsbeambte vanmorgen. Bij aankomst in de Universal Studio’s onderwierpen wij ons gedwee aan de tassencontrole. Alle zeven ritsen van de rugzak opengemaakt, de man graaft wat tussen de plu’s en de poncho’s. Hij vindt twee bananen en een flesje water kennelijk geen reden om ons niet door te laten. Wij besluiten daarop de zeven ritsen zorgvuldig weer dicht te ritsen en vervolgen onze weg. Dachten we… De security officer zag ineens dat onze rugzak was voorzien van wieltjes. Volgens de wet van Teleton, dient gemak immers de mens. De wieltjes waren om onverklaarbare reden de oorzaak om ons met klem te verzoeken de tas alsnog open te maken en geheel uit te pakken. Een hele preek, new regulations, en tassen op wieltjes waren voortaan verboden. Voor deze ene keer wilde hij het wel door de vingers zien. Kijk, staan er gedurende je vakantie zeven zonnen aan de hemel, dan accepteer je dat allemaal. Maar wanneer er voortdurend dreigende donderwolken aan het firmament hangen, zou je zo’n vent beide ogen toch even dicht willen timmeren, zodat ‘ie voorlopig helemaal niks meer ziet, ook niet door zijn vingers.

Wij probeerden de eerste bui van deze dag te ontlopen en kozen voor Shrek. Leek het nu zo, of hadden ze de natte niezen in deze film, gewoon om ons te treiteren, extra heftig gemaakt? Hoorden we Shrek alleen maar natte winden laten, of kon je ze nu ook werkelijk ruiken of, erger nog voelen? Bij het verlaten van de show trokken wij de plu’s aan en staken we de poncho’s op. De aansluitende show van de Blues Brothers was afgelast wegen inclement weather….Als iets slecht voor mij humeur is, is dat het wel. R.e.s.p.e.c.t., I’m a soul man!

Op het pleintje achter Hollywood Boulevard vonden we wat overdekte bankjes. We wilden wel wachten, want je denkt toch niet dat we ons door een paar spettertjes lieten kisten? Als zoon van een doorgewinterde Haagse Bukshagroker*) erger ik me normaal gesproken niet zo aan een beetje sigarettenrook. Maar het stel dat het verdomde om in de ‘designated smokersarea’ plaats te nemen, kon rekenen op een paar dodelijk blikken toen de wind hun afvoergassen precies onder mijn poncho blies. Per slot van rekening is de rook en de stank die zij veroorzaken, ook dodelijk, nietwaar? Oog om oog, tand om tand….! Niks geen andere wang toekeren, gelijk lik op stuk! Normaal ben ik tolerant genoeg om te kunnen begrijpen dat het lastig roken wordt, als er een inch regen in een uurtje precies op de onoverdekte designated smokers valt. Maar vandaag kende ik geen genade!

Vanavond tartten wij, na een heerlijk diner bij onze vrienden van Cracker Barrel, de weergoden weer. De pikdonkere wolken in de verte hingen dan wel zo’n beetje boven Seaworld, maar we voelden ons goed en wilden wel weer eens naar Shamu Rocks. Bij aankomst in Seaworld leek het er even op dat dit onze avond zou worden. Golden Earring’s Radar Love schalde door de luidsprekers. Heerlijk om te horen, altijd weer! Neerlands trots en een lichtpuntje in barry tijden!

We negeerden de bliksemflitsen eerst nog, maar na een enorme inslag op gevoelsafstand trokken wij ons toch schielijk terug in onze Chrysler Town and Country. Niet dat deze onder deze barre weersomstandigheden een veilig gevoel geeft, integendeel. Hij gaat als een natte dweil door de plassen. Bij dit weer lijkt alleen een Hummer geschikt, maar zelfs die gelegenheid hebben wij voor een paar centen voorbij laten gaan…

De laatste die ik vandaag eens een flink pak op z'n sodemieter zou willen geven, is de voetganger die op de onverlichte State Road 535 in de stromende regen nog net even dacht over te kunnen wippen, terwijl ik met een gangetje van 40 miles aan kwam glibberen. Door alle agitatie van vandaag stond ik stijf van de adrenaline, waardoor de reactie adekwaat was en wij de man op een haar na misten. Een hartgrondig “Klootjavaan” kon ik helaas niet meer onderdrukken. Het had erger gekund!

Je moet er niet aan denken wat er was gebeurd als je een fractie van een seconde later reageert. Dan was onze vakantie pas echt in het water gevallen. En die van de voetganger helemaal! Ineens is zo’n buitje van een paar weken dan niet meer belangrijk. Pluk de dag, daar gaat het om. Het leven is maar kort, geniet er van. Het regent nooit de hele dag, na regen komt zonneschijn en iedere wolk heeft een gouden randje…..

*) Wanneer er lezers zijn, die het fenomeen bukshag nog eens uitgelegd willen hebben, hoor ik dat wel!

donderdag 28 mei 2009

Geld moet rollen

Omdat de regering ons vertelt dat geld moet rollen, zijn we vandaag maar weer eens op strooptocht geweest. We zijn eerst binnendoor richting Altamonte gereden. Hoofdwegen gemeden en, geheel volgens verwachting, onderweg niets bijzonders gezien dan stoplichten en industrieterreintjes. Op de parkeerplaats bij de ingang van JC Penney's stonden maar een paar auto’s. Wij stapten binnen op de afdeling damesconfectie en het was alsof we in een akelige droom terecht kwamen. Geen hond, geen kip, geen kat. Het was totaal uitgestorven. De rekken met kleding waren onberispelijk, het kassa-eiland brandschoon. De honderden T-shirts op de tafels waren met militaire precisie (mariniers waarschijnlijk...) opgevouwen. De borden met NU 60 % korting hingen zinloos aan het plafond en spiegelden in de glimmende vloer.

Voorzichtig liepen we door, alsof we ieder moment betrapt konden worden. Door een bewaker met een gemene hond, die je onverwacht op je schouder zou tikken en met een akelige stem en stinkende adem zou vragen: ” What the $^&&% are you doing here?” We schuifelden ongemakkelijk door het warenhuis, richting Mall. Bij de uitgang kwamen we de eerste twee levende zielen tegen. Zo te zien was het de locale Mr. Peacock die met Mrs Slocomb stond te overleggen. Ze sprongen onmiddellijk in de houding om naar onze gemoedstoestand te informeren. “Good afternoon and how are you today…” “We’re fine, thank you” fluisterden wij, om de stemming niet te bederven. We moesten per slot van rekening nog eens door dit spookhuis om bij onze auto te geraken……

Wij hadden de Altamonte Mall nog nooit bezocht. Hij is niet zo groot, maar prachtig. Alle bekende winkels zijn er, ook het secreet Victoria. Maar wat een dooie boel. In de Barnes & Nobles winkel troffen we een paar dommelende bejaarden die hier de wekelijkse tijdschriften doornamen. Zelfs in de foodcourt, waar je in menig Mall toch, zeker tijdens de lunchpauze, smerige trucs uit moet halen om een stoel te bemachtigen, was het doodstil. We bedankten de wat oudere man met de latex hanschoenen beleefd voor de Bourbon chicken op een prikkertje die hij ons aanbod. Niet omdat het er niet lekker uitzag, maar omdat wij het bij nader inzien toch onsmakelijk vonden dat hij, met die zelfde latexhand, nog net zijn zakdoek wegmoffelde toen wij aan kwamen lopen.

Wij hadden ons een zalige Sonja Subway (met only 6 grams fat …..or less!) beloofd. Als je later de kleine lettertjes op je servetje leest, kom je er achter dat dit alleen mogelijk is, als je het broodje zonder beleg in laat pakken, maar dat terzijde. Wij wilden de attractie van de volgeladen footlong niet missen. Altijd weer spannend hoe de medewerker het broodje weet vol te tassen. Als de kaas en de kip verdeeld zijn en het broodje even in de oven heeft gelegen, is de klant aan zet om een persoonlijke touch aan het broodje te geven. Wij willen graag van nhet hele varken, dus sporen we de medewerker aan: “Some more tomatoes, please. Yes and some cucumber and lettuce too. Peppers, of course! Onions, yes please……” Wij zijn van de schijnheilige Sonja gezonden dus we zullen een broodje gezond eten ook! Net als Sonja even niet oplet, laten we stiekem ook nog wat extra mayonaise op het toch al overvolle broodje spuiten. “Pepper and salt please”, commanderen wij de medewerker, want dat leer je hier wel hè. Op je strepen staan….! En om het geheel compleet te maken, laten we er nog wat olie en azijn op sprenkelen. Vroeger dachten wij dat het broodje zo wel niet te naggelen zou zijn, maar het tegendeel blijkt altijd weer waar.

De rest van de Mall bleek ook uitgestorven. Wat zouden wij deze steriele retailfabriek waar ze zo ver van het ouderwetsche marktkoopmanprincipe van rotzooi en reuring in de tent zijn afgedwaald, een heerlijke rommelige V&D gunnen. Met immer piepende beveiligingspoortjes en onhandige omroepsters die je, bij wijze van practical joke je zoekgeraakte familielid om kan laten roepen als je daar vriendelijk om vraagt. Picture this:
“Attentie, in ons warenhuis bevindt zich waarschijnlijk de heer P. Nisse. De heer P. Nisse wordt verzocht zich te vervoegen bij de toiletten op de eerste etage, waar zijn zwager op hem wacht……...”

Een C&A met de klantenservice lekker ver op de hoogste verdieping verstopt, en niet zoals hier ‘convenient’ bij de hoofdingang. Of een lekkere gekke Bijenkorf die we normaal alle Dolle Dwaze Dagen vervloekt hebben omdat ze je uren in de rij laten staan en het artikel net uitverkocht is als jij aan de beurt bent. Of een Blokker met zo’n uitdragerij aan speelgoed, klerenhangertjes, ragebollen en toiletmatjes voor de deur, die je de lust om de winkel binnen te stappen ontnemen. En een Actionwinkel misschien,met een bezetting van louter stagiares die met de moed der wanhoop proberen orde in de onbeschrijflijke chaos te scheppen. En een Kruitvat of Trekpleister natuurlijk, waar je met een polsstok over de troep moet springen als je per ongeluk een artikel uit de folder wilt, dat ze natuurlijk helemaal achter in de winkel hebben verstopt.

Toen we de Mall verlieten, vonden we de pikdonkere wolken die zich er inmiddels boven hadden verzameld, symbolisch. We zetten, tussen de middagbuien door, koers naar de Prime Outlets, die vandaag een stuk gemakkelijker te bereiken bleken. Omdat hier de zon volop scheen, hebben we de creditcard eens flink door de gleuf getrokken. Geld moet rollen, ook al komt de afrekening pas eind volgende maand.

woensdag 27 mei 2009

Lift yoe lite alm

De poncho’s worden al lang niet meer alleen meegesjouwd als preservatieven voor een middagbuitje. In deze dagen horen ze bij je Persoonlijke Standaard Uitrusting. Een van de twee plu’s heeft het zwaar te verduren gehad, maar dank zij de naaidoos van mijn Zeeuws Meisje kan hij er weer jaren tegen. Alleen door ogen en oren goed de kost te geven, ontspring je deze dagen de regendans. Zo hoorden we gisteren twee Seaworldmedewerksters over de Tornadowaarschuwing praten. Ze wachtten op bericht of het park gesloten zou worden, of niet.


Wij wisten wel genoeg…. Toen we in de auto stapten, met onze immer parate poncho’s in de ene, en de plu’s permanent in de andere hand, vielen net de eerste druppels. Thuisgekomen door barre bliksemflitsen en hoos- en hagelbuien zagen we nog net op de buis dat de Tornadowaarschuwing was ingetrokken, maar dat je ramen en deuren maar beter gesloten kon houden en dat hagelstenen ter grootte van een baseball niet uitgesloten werden.

Deze ochtend begon weer stralend. Wij besloten dus om een beetje gedaan te maken om niet te laat in Typhoon Lagoon te arriveren. Bij aankomst, rond half elf, werden we al doorverwezen naar het overloop parkeerterrein. Oeps, die Amerikanen hebben toch meer vrije tijd dan we dachten. Kom op jongens, Memorial Weekend zit er op, en nu weer aan de slag hè, om jullie economie er weer helemaal boven op te helpen.

We besloten het veld te ruimen,terug naar Cane Island waar we de complete community pool en de hele hot tub vrijwel voor ons zelf hadden. Ik geef toe, er is geen Lazy River en de golven die ik met mijn bescheiden omvang maak, zijn ook te verwaarlozen, maar verder voldeed het prima!



Tijdens deze reis valt wel op dat je relaxen moet leren. We hoeven helmaal niets en dat is even wennen. Hebben we vandaag geen zin of is het te druk naar onze verwende mening? Dan doen we het toch morgen! De planning? Die is handig, want we kunnen niets vergeten. Maar we schuiven dat het een lieve lust is, relaxdagen zat. Tijdens een ‘normale’ vakantie waren we nu al weer zo’n beetje aan het pakken. Nu zijn we nog maar net op de helft en denken we nog niet aan de terugreis…nou ja nu even dan..

Even tijd om wat nieuwtjes te melden. Voor ons nieuw (misschien staat hij er al jaren), was de cabine bij de ‘natte’ attracties in Islands of Adventure. Voor vijf dollar kan je jezelf en je hele familie op laten drogen zodat je vrouw en je dochter niet meer de hele dag als Miss wet T-shirt door hitsige hangjongeren worden achtervolgd. Goeie zaak, er werd druk gebruik van gemaakt.


Ook nieuw is dat je de contouren van Harry Potterworld al kunt zien. Hier zullen weer heel wat liefhebbers op af komen, maar je moet nog tot 2010 geduld hebben.

In MK kon ik de lunch zonder tussenkomst van een castmember bestellen. Je tikt je gegevens aan op het scherm, ritst je cc door de gleuf en je kunt je maaltijd bij het loketje ophalen. De nieuwe tijd, net wat u zegt, maar het maakt me wel melancholiek. Want ze hebben zo weer minder medewerkers nodig, dat dan weer wel.

Tot slot is ons de enorme invasie van Chinese medewerkers opgevallen. Zowel in WDW als in Seaworld barst het van de Chinezen. Zowel hun kleine, aandoenlijke formaat als de instant glimlach die ze te voorschijn kunnen toveren, komt hen waarschijnlijk in deze industrie goed van pas. Nadeel is dan weer wel dat de meesten nog verdomd slecht Engels spreken. Toen we bij Soarin’ al lang en breed in onze stoeltjes vastgegespt zaken, hield een castmember de boel verschrikkelijk op. Per stoel controleerde zij of onze veiligheidsriem toch wel goed vast zat. Lift yoe lite alm, please? Geen hond snapte wat ze bedoelde, dus lachte ze haar liefste lach, pakte je stevig bij je rechterarm en tilde deze zo hoog mogelijk op om tussen de dijen van jou en je rechterbuurman of buurvrouw te kijken.

Niet dat wij bezwaar tegen de Chinese invasie hebben hoor, integendeel. Maar zou het for the time being misschien een goed idee zijn om de lijst met verzoeken en commando’s die castmembers de hele dag met de gasten wisselen, voor een vlotte communicatie te nummeren zoals bij ons de restauranthouders nog immer met succes doen?

Number 22 = how many?
Number 31 = row one
Number 32 = row two
Number 41= lift up your right arm please?
And so on.....

dinsdag 26 mei 2009

Veel

Veel mensen wilden vandaag een bezoek brengen aan de Prime Outlets. Nadat wij een groot gedeelte van de dag als echte Staycationers in de buurt van ‘ons’ huis hadden doorgebracht, besloten we ons vanmiddag toch nog even buiten te wagen De temperatuurmeter in de auto stond op 92 graden, maar dit was slechts de buitentemperatuur. Binnen heeft het stuur van goedkope kunststof al lang het smeltpunt bereikt. Met alle ramen open,want de airco is tegen deze temperaturen niet opgewassen, proberen we een beetje vaart te maken. Bij het stoplicht op de kruising met de 192 loopt dit al mis. Voor ons stond een auto in een klein streepje schaduw van een reclamebord. De bestuurder hield ruim afstand van de witte stopstreep op de weg. Geduldig sloten wij aan.

Terwijl de temperatuur in de auto weer snel naar ongezonde waarden oploopt, dringt het langzaam tot ons door dat onze voorganger de lus die de stoplichten bedient, op deze manier niet activeert. Wij wagen er een klein toetertje aan, wat onze voorganger, wiens auto getooid is met het teken van de rechtschapenheid en tolerantie, namelijk Den Visch, beleefd beantwoord met een opgestoken middelvinger.

Achter ons wordt de rij langer en langer, maar het dringt niet tot de godvruchtige verkeerzondaar door dat hij de reden van dit oponthoud is. Het kan zijn dat bestuurder een geheel eigen invulling aan het Begrip Memorial Day geeft , maar voor zover ik weet is het is echt niet de bedoeling om op deze manier bij de gevallenen stil te staan. Persoonlijk had ik niet het idee dat ze van hogerhand het stoplicht op wonderbaarlijke wijze van kleur zouden laten verschieten, dus werd het tijd voor een opstandige daad. Ik zondig en overtreed een verkeersregel door een ononderbroken streep voor een kruisiging ( of is het kruising…?)te overschrijden en zet de auto op de lus. De techniek wint het van de voorzienigheid en o, wonder, ons stoplicht springt op groen.

Ik heb niets tegen mensen met het Teeken van Den Visch op hun auto, maar blijf er, als het enigszins mogelijk is, een klein beetje vandaan. Van de gemiddelde Amerikaan wordt gezegd dat hij redelijk auto rijdt. Mij valt op dat zodra een auto met Den Visch getekend is, deze gemeenplaats niet geldt. In het volste vertrouwen dat de bestuurder en zijn auto door Hogerhand in bescherming genomen wordt, wisselen de Visscherlui, zonder op of om te kijken, laat staan richting aan te geven, van rijbaan. Liefst op het allerlaatste moment en signalen van andere weggebruikers volstrekt negerend.

Wij reden over de Interstate 4, verlieten deze bij de Turkey Lake Road en sloegen vervolgens direct links af de International Drive op. In verband met de enorme drukte op Memorial Day, was er veel politie op de weg. De grote witte auto’s stonden opzichtig, altijd per twee, op kruisingen geparkeerd en het verbaasde mij dat er van de zijde van de gezagsdragers geen enkele actie werd ondernomen om het schandalige gedrag van de Visscherlieden te bestraffen. En juist dat heeft mij vandaag veel twijfel bezorgd. Want zou je dan toch door het symbool van Den Visch worden beschermd?

De Prime Outlets hebben wij niet gehaald. Ver van te voren liep het verkeer op de International Drive al volkomen vast. Nog net op tijd konden wij, na eerst zorgvuldig in de spiegels gekeken te hebben en tijdig de richtingaanwijzer te hebben bediend, linksaf slaan. Wegwezen hier, voor de warmte ons echt teveel zou worden.

Omdat wij voorzien zijn van jaarkaarten voor Seaworld, besloten we daar dan nog een kijkje te gaan nemen, ze waren immers tot tien uur open. Velen dachten er net zo over. Wat zal ik er verder van zeggen? De tram reed omdat de auto’s tot in vak G geparkeerd stonden. En dan is het voor Seaworld een drukke dag. We bezochten een paar shows en trakteerden ons op een frozen lemonade. Vanwege een tornadowaarschuwing besloten we tijdig naar huis te gaan. Niet dat we er in durfden, maar de wachttijd voor de Manta was toen slechts 45 minuten. En dat vonden wij dan weer niet veel.

maandag 25 mei 2009

Memorial Day

Het is vandaag Memorial Day. Precies 23 jaar geleden zetten wij voor het eerst voet op Amerikaansche bodem. In Seattle om precies te zijn. We wilden naar Vancouver, daar was de Expo ’86 en we zouden dat combineren met familiebezoek. We vlogen met Martinair, die toen nog in goeden doen was. Martin Schröder zelf was aan boord, hij had een afspraak bij Boeing. Natuurlijk vlogen we perfect op tijd en tijdens de reis verliep alles vlekkeloos. Geen tas in het gangpad en altijd schone toiletten. Meneer Schröder (zeker 2 meter lang) voelde zich niet te groot om af en toe een wandelingetje door het vliegtuig te maken en een praatje met zijn klanten aan te knopen.

Omdat de vlucht naar Seattle en de autohuur ter plekke veel voordeliger was dan naar Vancouver vliegen, kozen we voor deze optie. Aansluitend maakten we direct de autorit naar Langley bij Vancouver, waar een oom en tante, die ik al zeker twintig jaar niet meer had gezien, op ons wachtten. We waren jong en onvermoeibaar en stonden stijf van de adrenaline. Naar Amerika en Canada. Dat las je alleen in de boekjes van Kruimeltje en Bulletje en Bonestaak.

Wij hadden een Chevrolet Cavalier gehuurd. Een prima keuze, had oom per blauwe luchtpostbrief laten weten. Van ‘or similar’ hadden we natuurlijk nog nooit gehoord. We waren dan ook stomverbaasd dat ons een Nissan werd toebedeeld. Probleem; de auto was brandnew maar had nog geen kenteken, wel een papier op de achterruit. In mijn beste Engels ging ik vragen hoe ik hier de Amerikaanse grens mee over moest. "We are heading for Canada",sprak ik gewichtig. No problem sir! Ik keek kennelijk wat glazig (9 vlieguren achter de rug en toen vloog je nog in de ochtend) Ze loste het wel anders op. I’m sorry, but then I will have to give you a Rieno. Wij al lang blij, als de auto maar een kenteken had! De Rieno bleek een Renault te zijn. Prima wagentje en je had er veel bekijks mee. Daarna hebben we nooit meer een Frans model hier gezien.

Tegenwoordig hang ik op forums de wijsneus uit over reizen naar de VS maar in die tijd werd ik niet gehinderd door enige kennis. Ik wist wel dat ik een auto met een automatische versnellingsbak kon verwachten Waar de letters P, N,R, D en de cijfers 1 en 2 voor stonden, ik had werkelijk geen idee. Parkeren en neutraal had ik natuurlijk al snel uitgefigureerd. R bleek voor ruckwarts te staan. Nu nog de D (die ik helemaal niet als D herkende, maar meer als een vreemd tekentje). En zo kwam het dat we de eerste dag tussen Seattle en Vancouver in de tweede bergversnelling hebben gereden……..Ook het richtingsgevoel moest nog ontwikkeld worden. Maar na vertrek van het vliegveld, waren we al bij dat we de snelweg met het juiste nummer hadden gevonden. Na een half uurtje rijden ontdekten we dat we richting Portland reden, dit ligt ten zuiden van Seattle……

De vakantie was geweldig. Oom wijdde mij snel in in de verkeersregels. Stop, make a full stop! 4-way stops, 2 way stops, (no) turn on red, het reed heerlijk. Al vond oom (dik in de 70 toen) dat ik wel een beetje te rustig optrok, hetgeen ons nog immer de kreet “step on it’ ontlokt als we uit de parkeergarage in Orlando vertrekken. De Expo was op Disney-leest geschoeid, ook al wisten wij toen nog niet wat dat was. Er reed een monorail tussen de parkeerplaatsen en het tentoonstellingsterrein. Je kon dit terrein ook met watertaxi’s bereiken. Omdat Pappa Bush de tentoonstelling bezocht, maakten we voor het eerst kennis met de security en de tascontroles. We aten er onze eerste Muffin, dronken de reuzenbekers koffie en wasten onze handen met water, zand, zeep en soda. Echt waar!

Tussen de bedrijven door ontdekten we onze eerste shoppingmalls en eenmaal gewend aan de automaat en de verkeersregels, ging het de bergen in. Op naar de Rockies! Ik geloof dat we die vakantie in drie weken tijd vijfduizend kilometer hebben gereden.
En vandaag is het dan op de kop af drieëntwintig jaar geleden dat we verliefd op Amerika zijn geworden. Steeds weer gingen we terug, als het even kon de reis met familiebezoek combinerend, tot oom overleed en tante op 90 jarige leeftijd naar Australië emigreerde. Los Angeles, San Francisco, Las Vegas, Grand Canyon, Grand Teton, Mempis, New Orleans, Atlanta, New York, Yosemite. Maar ook in Canada bezochten we de mooiste plekjes: Edmonton, Vancouver Island, Toronto, Niagara Falls.


Door omstandigheden zitten rondreizen er niet meer in, maar gelukkig hebben we in Florida onze stek gevonden. De parken vervelen ons niet, je kunt nooit genoeg shoppen en het is nog altijd heerlijk om rechtsaf te slaan bij een rood stoplicht, als je daarmee het overig verkeer niet hindert.

En hier zitten we dan, op ‘ons’ balkon op Cane Island. Een verborgen paradijsje, nog wel. Want beneden in de pool verschroeien een paar nieuwe, spierwitte toeristen die nog geen idee hebben hoe hoog de uv straling hier is. Voormalige Turkije toeristen hebben hun handdoeken op de ligstoelen gelegd en zijn vervolgens afgetaaid. De eerste smeerkees heeft zijn vuil beneden in ‘ons’ portiek geflikkerd, te lui om het even naar de verzamelplaats te brengen of te stom om even te lezen hoe het er hier aan toe gaat.

Maak je niet druk, maak je niet druk. Een schildpad draait zijn rondjes in de vijver Nieuwsgierig steekt hij zijn kopje af en toe boven water. De rimpels in het water geven aan dat er een lekker briesje staat, hier op het balkon is het windstil. Love bugs hebben zich niet aan de afspraak gehouden enkomen nu ook hier op het balkon vervelen. Het worden er steeds meer en ze worden brutaler. Ik zal zo de Margriet eens pakken, dat zal ze leren! Zo maar een relaxdag, wat huishoudelijk klusjes, een homemade sandwich. Teleton met zijn laptop op een balkon, ergens in Florida op Memorial Day 2009..

Kappe nah

Als liefhebber van de Haagse Harry-strips van Marnix Rueb en de verhalen van Harry Jekkers en Koos Meinderts, schrik ik niet van een beetje grof taalgebruik. Wanneer de verwensingen in plat Haags, Amsterdams, Utrechts, Tilburgs, Rotterdams of Zunderts over de tafel vliegen, versta ik het natuurlijk niet letterlijk, maar als je af en toe eens naar een aflevering van de Dorpsdokter kijkt, kan je de meeste ziektes toch wel plaatsen en dat is meestal toch de essentie van een Hollands potje schelden.

Vanmiddag heb ik de snelcursus “tieren in Amerika” gevolgd. Na een heerlijk ritje Soarin'kwamen wij terug in de vertrekhal. Aan de poncho’s zagen we dat het beloofde buitje van vandaag uiteindelijk toch rond een uur of zeven was gevallen. Als door de bliksem getroffen spoedden wij ons naar Sunshine Seasons, het free-flow restaurant van The Land. Vóór de Amerikaanse drenkelingen met hun poncho’s en volle trays radeloos naar een tafeltje kwamen zoeken, moesten we een tafeltje zien te bemachtigen. Missie geslaagd, prima plekje gevonden.

Fluks een Ceasar Salad en een Cuban Sandwich gescoord, colaatje d’r bij (Sorry, Son) en in de rij om te betalen. Viel ook mee, slechts één klant voor mij. Wel weer pech dat zij, na het eerst met 7 verschillende creditcards geprobeerd te hebben, uiteindelijk toch maar cash moest betalen. Ongemakkelijk om zich heen kijkend, 'so sorry about that' mompelend, sprak ze de gedenkwaardige woorden dat de apparatuur wel van slag zou zijn, door het onweer. Ja, mensen, ook dat is de kredietcrisis. Het afrekenen met mijn ene creditcard, verliep gelukkig probleemloos. Aan tafel dus.

Nog maar net gezeten, zagen we drie dames aankomen. In hun kielzog een tierende man. Hij zag er uit als een kruising tussen Berlusconi, Marco Borsato en Baby Shamu. Ze namen het tafeltje naast ons, we konden geen kant meer op. “I wil ffff sue the bastards” tierde hij. “If anyone had cleaned up that mess, then nothing would have happened.” So far so good, we wisten nu dat er 'iets' gebeurd was. Nu er nog achter zien te komen wat precies.

Dit werd al snel duidelijk. De Mama was uitgegleden. De regen had Epcot in één grote glijbaan veranderd en de mensen vielen inderdaad bij bosjes. Geheel volgens de Amerikaanse traditie vond de man dat de basterds van Disney hier fors voor zouden moeten betalen. Voor zo’n glijpartij, die je toch al snel een natte broek met misschien wel een paar vlekken oplevert, kan je toch minstens een paar duizend dollar aan schadevergoeding vragen. Dat de slippartij voor een belangrijk deel veroorzaakt werd door het drijfvermogen van de one dollar flipflops die de Mamma droeg, scheen niet van belang.

De Mama bleef ijzig kalm onder de schelkannonade, oma en dochter hielden zich er, door schade en schande wijs geworden, volledig buiten. Tot vier tafeltjes verder vermeed iedereen onderling oogcontact, bang om in een onbedaarlijke lach te schieten. Met ingehouden adem werd de discussie aangehoord. De vrouw vroeg de man om even tot tien te tellen. Onderwijl verdeelde zij het eten, waarbij opviel dat 'Pop' niets kreeg. De woede van de man richtte zich nu in volle hevigheid op de Mamma. Hij vloekte en tierde waarbij alleen de f-woorden en de bastards mij enigszins bekend voorkwamen.

Het schouwspel werd prachtig ondersteund door de onweersbui zich die zich boven Epcot ontlaadde. Zelden pasten donder en bliksem zich zo perfect aan scenes in een huwelijk aan. De Mamma gooide nog een beetje olie op het vuur door 'Pop' op zijn gedrag tegen de Disney medewerkers aan te spreken. Dat was, op z’n zachts gezegd niet netjes geweest. Het was of de bliksem ter plekke insloeg. De man antwoordde met een serie nieuwe vloeken, die ieder normaal mens definitief het zwijgen zouden opleggen. De Mamma gaf echter geen krimp en sneed kalm het broodje voor haar dochter. Tot tien tafeltjes verder keken de mensen inmiddels ademloos toe.

Plotseling keek de man, naar adem happend, in mijn richting. Net te laat om de blik af te wenden, keek ik hem aan. Oeps dacht ik, nu krijg ik de volle laag en ik versta hem zo slecht…….Eén moment was er plotseling die blik van verstandhouding. Het was nu of nooit.Er werd geen woord gewisseld. Intuïtief maakte ik met mijn hoofd een snelle beweging: Kappe nah!

De hoog opgetrokken schouders van de man ontspanden. Langzaam zocht zijn rug de leuning van zijn stoel. Hij vouwde de armen over elkaar en sloot zich op in zijn eigen, woedende gedachten. De rust was weder gekeerd en wie weet heb ik Disney wel duizenden dollars bespaard.....

zondag 24 mei 2009

Puntje 2

Voor wie zich verbaasd, gestoord of geamuseerd heeft met het stukje "Puntje", even een korte overpeinzing.



Dit plaatje is een optische illusie. Of iemand bij de eerste aanblik spontaan een jonge of de oude vrouw ziet, hangt af van de context waarbinnen de figuur gepresenteerd wordt. De eerste indruk is vaak die van een jonge vrouw,
maar als je naar de tekening blijft staren, verschijnt opeens de oude vrouw. Het kost dan moeite de jonge vrouw weer te zien. Het is onmogelijk beide beelden tegelijk te zien. Probeer het maar.

Dat eenzelfde tekening tot twee percepties kan leiden is het bewijs dat ons waarnemingsvermogen niet zo stabiel is als we wel zouden willen. Deze tekening is ook het bewijs dat niet het netvliesbeeld bepaalt wat we 'zien', maar de interpretatie in de hogere regionen van de hersenen. Je ziet als het ware, wat je hersenen eigenlijk willen zien.

Een zelfde soort effect was de bedoeling van het stukje "Puntje". Zo als de tekening gemaakt is om te amuseren, was het stukje ook bedoeld om eens op een andere manier iets eenvoudigs als een ijsje maken en eten te beschrijven. Gelukt? Ik weet het niet. Gepast? Er staat eigenlijk geen onvertogen woord in.

Het was in ieder geval amusant om het te schrijven. Op de associaties die zich vervolgens in de hersenen van de lezers afspelen, heeft de schrijver geen invloed. Toch? Dat puntje wilde ik graag nog even maken. Terug naar de vakantieverhalen!